Od początków chrześcijaństwa można zauważyć jak wyznawcy Chrystusa, dzięki łasce danej przez Ducha Św., posługują charyzmatami. Słowo „charyzmat” możemy tłumaczyć z greki klasycznej jako „łaska, bezinteresowny dar.” Charyzmat jest zatem pewnym darem, łaską daną przez Ducha Świętego.
Charyzmaty kiedyś
Święty Paweł na początku dwunastego rozdziału Pierwszego Listu do Koryntian wymienia charyzmaty – dary Ducha Świętego: „Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.” (1 Kor 12, 8-11)
Na kartach Pisma Świętego w wielu miejscach możemy dostrzec przykłady działania Ducha Świętego poprzez ludzi, którzy posługują charyzmatami. Po Zesłaniu Ducha Św. apostołowie zaczęli mówić językami tak, że każdy z obecnych wówczas w Jerozolimie pobożnych Żydów słyszał mowę w swoim języku ojczystym. Piotr i Jan uzdrowili chromego, żebrżącego przy bramie świątyni, o czym można przeczytać w trzecim rozdziale Dziejów Apostolskich. Oczywiście przykładów posługiwania charyzmatami przez Apostołów i ich następców można znaleźć w Biblii o wiele wiele więcej.
Na przestrzeni wieków również wielu świętych zostało obdarzonych tymi szczególnymi darami Ducha Św. Przykładem mogą być św. Jan Maria Vianney i św. Pius z Pietrelciny, którzy mieli charyzmat poznania. Również wielu innych świętych jak chociażby św. Franciszek z Asyżu czy św. Faustyna Kowalska było charyzmatykami.
Charyzmaty dziś
Ostatnimi czasy, zarówno w Kościele Katolickim, jak i w innych denominacjach chrześcijańskich, można zaobserwować powstawanie i rozwój grup charyzmatycznych. Wydaje się, że najbardziej znaną wspólnotą charyzmatyczną działającą w Kościele Katolickim jest Ruch Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym, powstały po Soborze Watykańskim II. W wielu zgromadzeniach, niekoniecznie stricte charyzmatycznych, praktykuje sie posługę charyzmatami. Do najpowszechniejszych należy modlitwa językami czy widzenie obrazów, zwłaszcza podczas modlitw wstawienniczych czy uwielbień. Dużym zainteresowaniem wiernych cieszą się także Msze z modlitwą o uzdrowienie. W większych miastach znaleźć można po kilka, czy nawet kilkanaście parafii, które je sprawują. Dzięki internetowi osoby, które nie są w stanie przybyć na Liturgię, mogą oglądać transmisję na YouTube – taką możliwość dają chociażby oo. jezuici z łódzkiej parafii Najświętszego Imienia Jezus, którzy razem z zespołem Mocni w Duchu przygotowują Msze z modlitwą o uzdrowienie w każdą ostatnią niedzielę i ostatni poniedziałek miesiąca.
Nie wolno zapomnieć, że wszelkie charyzmaty nie są dane dla poklasku czy chwały osoby która te je otrzymała. Charyzmat nie służy do zdobywania popularności i budowania osobistej pozycji. To dar, który ma przybliżać do Boga osobę, która nim posługuje i oraz tych, wobec których pełniona jest posługa. Posługa to kluczowe i bardzo ważne słowo. Charyzmat jest bowiem nie tylko dany, ale również zadany. Osoba obdarzona charyzmatem ma świadczyć o Bogu. Sam Chrystus mówi w Ewangelii wg św. Łukasza: „Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele zlecono, tym więcej od niego żądać będą.” (Łk 12,48)
Charyzmaty nie tylko nadzwyczajne
Święty Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian, co prawda najpierw wymienia i wskazuje charyzmaty, jednak w dalszej części listu wyraźnie zaznacza, brak obdarowania którymś z nich, nie oznacza bycia „gorszym chrześcijaninem” czy osobą mniej wierzącą. Apostoł Narodów pisze: „Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć? Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.” (1 Kor 12, 29-31). Dalej św. Paweł wskazuje, co jest równie ważne, jeśli nie ważniejsze w codziennym życiu chrześcijanina:
„Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.
Po części bowiem tylko poznajemy,
po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.”
(1 Kor 13, 8-10)
Nie chodzi tu jednak o popularny wśród niektórych katolików, uzewnętrzniany szczególnie w internecie pogląd, jakoby najważniejsza była „miłość w serduszku”, przejawiający się w stwierdzeniach, iż współżycie przed ślubem jest dozwolone, gdy para je podejmująca „bardzo się kocha”, czy upraszczanie religii katolickiej do sloganów typu „najważniejsze być dobrym człowiekiem”. Owszem, miłość jest ważna, bowiem to z niej wypływać winny wszystkie dobre uczynki i to właśnie przez wzgląd na miłość do Chrystusa i Kościoła należy przestrzegać praw przez nich nadanych.
Charyzmaty są pięknym świadectwem działania Ducha Św. w życiu człowieka. Zapewne niektórym osobom pomagają umocnić wiarę. Należy jednak pamiętać, aby nie uzależniać swojej wiary od obecności charyzmatów. Również we wspólnotach posługa charyzmatami jest zaledwie jednym z przykładów posługi wobec bliźniego. Nie można zapomnieć, że poza charyzmatami duchowymi równie ważny we wspólnocie jest „charyzmat miotły i szufelki”, czyli zwykła posługa praktyczna wobec drugiego i wykonywanie codziennych, nie zawsze przyjemnych czynności, chętnie i z miłością.